SOWA W PODROZY

Święto Trzech Króli - Epifania

2012-01-06T03:29:00.000-08:00

"Królowi Tarszisz i wysp

przyniosą dary,

królowie Szeby i Saby

złożą daninę.

I oddadzą mu pokłon wszyscy królowie,

wszystkie narody będą mu służyły"

(Ps 72, 10-11 Biblia Tysiąclecia)

Być może trzej królowie, którzy przybyli oddać pokłon Jezusowi nie pochodzili z Persji tylko z królestwa Saby, z terenu dzisiejszej Etiopii?

Wieźli bogate dary mirrę, kadzidło i złoto, mieli zapewne piękne szaty.

Może Ci ludzie ze zdjęć ich przypominają ?

Królowa Saby

2012-01-04T13:26:00.000-08:00

Odwiedziny królowej Saby

1 Również i królowa Saby, usłyszawszy rozgłos [mądrości] Salomona, przybyła, aby osobiście się o niej przekonać. 2 Przyjechała więc do Jerozolimy ze świetnym orszakiem i wielbłądami, dźwigającymi wonności i bardzo dużo złota oraz drogocennych kamieni. Następnie przyszła do Salomona i odbyła z nim rozmowę o wszystkim, co ją nurtowało. 3 Salomon zaś udzielił jej wyjaśnień we wszystkich zagadnieniach przez nią poruszonych. Nie było zagadnienia, nieznanego królowi, którego by jej nie wyjaśnił. 4 Gdy królowa Saby ujrzała całą mądrość Salomona oraz pałac, który zbudował, 5 jak również zaopatrzenie jego stołu w potrawy i napoje, i mieszkanie jego dworu, stanowiska usługujących jemu, jego szaty, jego podczaszych, jego całopalenia, które składał w świątyni Pańskiej, wówczas wpadła w zachwyt. 6 Dlatego przemówiła do króla: «Prawdziwa była wieść, którą usłyszałam w moim kraju o twoich dziełach i o twej mądrości. 7 Jednak nie dowierzałam tym wieściom, dopóki sama nie przyjechałam i nie zobaczyłam na własne oczy, że nawet połowy mi nie powiedziano. Przewyższyłeś mądrością i powodzeniem wszelkie pogłoski, które usłyszałam. 8 Szczęśliwe twoje żony, szczęśliwi twoi słudzy! Oni stale znajdują się przed twoim obliczem i wsłuchują się w twoją mądrość! 9 Niech będzie błogosławiony Pan, Bóg twój, za to, że ciebie upodobał sobie, aby cię osadzić na tronie Izraela; z miłości, jaką żywi Pan względem Izraela, ustanowił ciebie królem dla wykonywania prawa i sprawiedliwości». 10 Następnie dała królowi sto dwadzieścia talentów złota i bardzo dużo wonności oraz drogocennych kamieni. Nigdy nie przyniesiono więcej wonności od tych, które królowa Saby dała królowi Salomonowi. 11 Flota Hirama, która dostarczyła złoto z Ofiru, przywiozła również drewno sandałowe i wielką ilość drogocennych kamieni. 12 Z drzewa sandałowego król zrobił chodnik do świątyni Pańskiej i do pałacu królewskiego oraz cytry i harfy dla śpiewaków. Tyle drzewa sandałowego nie sprowadzono i nie widziano aż do dnia dzisiejszego. 13 Król Salomon zaś podarował królowej Saby wszystko, w czym okazała swe upodobanie i czego pragnęła, prócz tego, czym ją Salomon obdarzył z królewską hojnością. Niebawem wyruszyła w drogę powrotną do swego kraju wraz ze swymi sługami.

(Stary Testament, 1Krl10)

Według tradycji etiopskiej, królowa Saby to Makeda, która w X w p.n.e złożyła wizytę królowi Salomonowi. Do Jerozolimy królowa przywiozła cenne dary, a wracając przywiozła w swoim łonie syna, Menelika I, pierwszego cesarza Etiopii. Menelik zapoczątkował dynastę od której prawie 3000 lat pózniej wywodził swój ród ostatni cesarz Etiopii- Haile Selassie.

Królowa Saby żyła podobno w mieście Aksum. Jak w wielu innych historiach dotyczących Etiopii legendy mieszają się z rzeczywistością.
Z królową Saby Makedą wiążą się także proroctwa. W Polsce Makedę nazywano Michaldą. Pamiętam moją babcię która mówiła...w proroctwach królowej Michaldy jest powiedziane....

Faktem historycznym jest przeszłość królestwa Aksum. Jego początki giną

w mroku dziejów. Więcej wiemy o tym królestwie od pierwszych wieków naszej ery. W roku 324 (są też podawane inne daty) król Ezana przyjął chrześcijaństwo za namową św Frumentiusa pochodzącego z Tyru (dziś Liban). Frumentius został pierwszym biskupem Aksum, a królestwo Aksum, z którego wywodzi się Etiopia jednym z pierwszych państw chrześcijańskich.

św. Frumentius

Dzisiejsze miasto królowej Saby to 40tysięczna mieścina, w której nieliczne zabytki przypominają o wielkiej przeszłości.

Obeliski starożytnego królestwa.

Największy z obelisków o wysokości 24 m został wywieziony przez Włochów podczas okupacji Etiopii w 1937 roku i ustawiony w Rzymie. Wrócił na swoje miejsce dopiero w roku 2005.

Podobno kiedyś był to pałać królowej Saby

Uliczki Aksum

Z okna

2011-12-12T11:22:00.000-08:00

Kolejne kilometry za mną, kolejni ludzie na drodze. Przemieszczanie się samochodem pozbawia kontaktu ze zwiedzanym krajem. Trudno jednak zwiedzić w dwa tygodnie kraj trzykrotnie większy od Polski na piechotę.

Gdy patrzy się na biegnące równo z samochodem , najczęściej na bosaka dzieci trudno się dziwić, że Etiopczycy to mistrzowie biegów na długich dystansach.

Busik

2011-12-07T14:05:00.000-08:00

Busiki opanowały nie tylko Afrykę. Licznie występują także w Polsce.

Gdy zobaczyłem spory tłumek usiłujący wsiąść do małego busika przypomniały mi się czasy szkoły średniej. Do liceum dojeżdzałem 15 km i pchanie się do autobusy było czymś codziennym

Wesele

2011-12-07T13:58:00.000-08:00

W stolicy w ogrodzie hotelu nagle zrobiło się wesoło. Muzyka, śpiewy, wyszedłem zobaczyć co się dzieje. Stłoczona grupka ludzi podskakiwała rytmicznie do muzyki. Etiopskie wesele.

Po chwili spadł ulewny deszcz i plenerowa część uroczystości gwałtownie się zakończyła

Biete Israel

2011-12-06T14:39:00.000-08:00

Świat dowiedział się, że w Etiopii żyli Żydzi po tym jak w operacji Mojżesz i operacji Salomon tysiące ich zostało przerzuconych do Izraela. Żydzi w Etiopii? Wydaje się to dziwaczne. Ktoś powie, jacy to Żydzi, jeśli wyglądają tak samo jak miliony innych Etiopczyków. Rabini w Izraelu, w tym słynny i kontrowersyjny Josef Owadia stwierdzili jednak, że Felasze z Etiopii to prawdziwi Żydzi. Historia Felaszów, a raczej "Biete Israel" (Dom Izraela) bo tak siebie nazywają jest prawie tak stara jak historia Etiopii. Wywodzą swoje pochodzenie od Izraelczyków przybyłych przed naszą era do Etiopii z Menelikiem I, a wg wierzeń etiopskich Menelik I to syn królowej Saby- Makedy i króla Salomona (historię tę opowiem w innym wpisie). Zatem według wierzeń nie tylko w krwi Felaszów płynie żydowska krew. Warto przypomnieć, że ostatni cesarz Etiopii - Haile Selassie zamordowany przez komunistów w 1975 roku wywodził swój ród do króla Salomona i królowej Makedy, zwanej królową Saby. Wracając do losu Felaszów. Przez wieki byli w Etiopii uważani za innych. Nawet nazwa Felasza to w języku gyyz obcy, inny, przybysz. Nielubiani, ale przetrwali setki lat, aż do końca XX w. W roku 1984 w Etiopii nastała klęska głodu. Tysiące Felaszów ruszyło do Sudanu, który miał być przystankiem w wędrówce do ziemi obiecanej - Izraela. Podczas tej wędrówki zmarło z chorób, głodu, wycieńczenia ok 4000 osób. Izrael zorganizował most powietrzny, którym przerzucił z Sudanu do Izraela 8000 osób. Druga, tajna tym razem akcja przerzutu o nazwie Salomon została zorganizowana w 1991 roku. W ciągu tylko 36 godzin samoloty przetransportowały 14 000 Felaszy.
Dla wielu przybyszów, życie ma ziemi obiecanej w Izraelu przyniosło rozczarowania. Przeskok z wioski nad jeziorem Tana w Etiopii do przedmieść Tel Avivu jest ogromny. Ponadto przez wielu mieszkańców Izraela Żydzi z Etiopii nie byli traktowani jak prawdziwi Żydzi. Być może dzieci, albo wnukowie tego pokolenia, które przybyło do Izraela będą się czuły tam jak u siebie? Dopasują się i staną się trybikami nowoczesnego społeczeństwa.
Więcej http://www.polityka.pl/swiat/analizy/1520220,1,etiopscy-zydzi-dyskryminowani-w-izraelu.read

Niektóre odrębne grupy społeczne trwają mimo trudności, wojen, prześladowań wśród w pewnym sensie obcej społeczności setki lat, a potem przychodzi wiek XX i kończy się długa historia.
Zniknęli Felasze z Etiopii, zniknęli Sasi z Transylwanii (żyli tam 800 lat i po upadku Caucescu wszyscy wyjechali do Niemiec), znikają wreszcie społeczności chrześcijańskie i żydowskie z krajów takich jak Iran, Irak, Turcja, gdzie egzystowały praktycznie od 2000 lat.

Dla zainteresowanych tematem Felaszy :
http://abisynia.popiel.org/index.php?show=30
http://www.historia.org.pl/index.php/publikacje/publikacje/historia-najnowsza/707-marginelizacja-migrantow-z-etiopii-w-izraelu-1980-2009.html

Wioska Felaszy jest mini skansenem dla turystów.
Można kupić pamiątki, poza tym nic ciekawego. Chatki jak tysiące innych w Etiopii.

Warto obejrzeć film rumuńskiego reżysera Radu Mihaileanu traktujący o tym temacie

Dzień 1 listopada

2011-10-31T16:33:00.000-07:00

Uliczkami Gondaru

2011-09-24T15:29:00.000-07:00

Jazda "tuk tukiem" dostarcza wrażeń. Trzeba się mocno trzymać na zakrętach

Przypomniał mi się film Polańskiego.

Można podróżować i tak

Życie czasami toczy się wprost na ulicy

W oczekiwaniu na klienta

Injera

2011-09-21T15:55:00.000-07:00

Pisałem już o wspaniałej kawie w Etiopii. Dziś kilka słów o jedzeniu. Jadąc do Afryki trzeba zdawać sobie sprawę, że w wielu krajach afrykańskim jedzenie to li tylko sposób na zaspokojenie głodu. Trudno oczekiwać w kraju, w którym w czasach klęsk suszy tysiące ludzi umiera z głodu wykwintnej kuchni.
Podstawowe danie większości Etiopczyków to INJERA. Placek ze zboża z sosem. Sos warzywny , albo mięsny. Dla mnie- jadalne, ale nie stało się to moim przysmakiem.

Injera

"Tib" oznacza mniej więcej danie mięsne, często podawane w kociołku, podgrzewanym węglem drzewnym.

Posiłek w wersji hard.
Schodząc z gór do wioski zostałem poczęstowany ziemistą injerą i "piwem". Tzw piwo było sfermentowanym, jasnym, mętnym napojem, podawanym w starych puszkach.Mimo pragnienia wypiłem z grzeczności tylko kilka łyków. Idąc do wioski widziałem z jakiego "bajorka" wioska czerpie wodę, dlatego wolałem nie wystawiać na próbę mojego żołądka.

Impreza w klubie. Na stole po prawej hit - alkoholowy napój na miodzie.

Do Etiopii docierają już niestety wielkie koncerny piwne. Piwo jest takie jak na całym świecie. Bez wyrazu, bez charakteru, Heineken w Holandii, Carlsberg w Dani, Żywiec w Polsce, św Jerzy w Etiopii, co za różnica.

Mimo tego, że czystość to pojęcie względne w Etiopii nie miałem żadnych problemów. Może łatwiej zatruć się w McDonaldsie w Polsce niż w etiopskiej knajpce?
(na zdjęciu toaleta w restauracji)

Cola dociera wszędzie.

Hitem w dziedzinie napitków były gęste, schłodzone soki, jedzone raczej łyżeczką niż pite. Wysokie szklanki i kilka kolorowych warstw. Awokado, mango, czasem pomarańcza. Do tego sok z limonki na wierzch. Mniam.

Lucy

2011-09-19T14:23:00.000-07:00

Jaki jest związek piosenki The Beatles z Etiopią?
W roku 1974 w północnej Etiopii w obozie brytyjskich naukowców piosenka ta była często słuchana.
Gdy 24 listopada 1974 zespół ten odkrył kompletny w 40% szkielet żeńskiego osobnika australopiteka nazwał ją Lucy. Jak wyglądała Lucy, kim była ? Żyła 3,2 mln lat temu. Jej uroda odbiegała od dzisiejszych kanonów piękna ;) Miała ok 1m wzrostu
i ważyła 25 kg.

Warto pamiętać, że wszyscy mamy korzenie w Afryce.

Lalibela

2011-09-19T13:37:00.000-07:00

Idąc do sławnych kościołów w Lalibeli po drodze spotykamy chatkę. Przy chatce pan sprzedający malowane obrazki. Obok niego chłopcy bardzo głośno uczący się czegoś na pamięć. Czy to był kapłan dorabiający na świętych obrazkach, a obok jego uczniowie?

Targ

2011-09-18T13:20:00.000-07:00

Targ to nie tylko miejsce gdzie można coś kupić, albo sprzedać. Targ to miejsce gdzie człowiek, istota społeczna może spotkać innych ludzi. W krajach takich jak Etiopia, gdzie nie ma facebooka, nie ma wielkich centrów handlowych a telewizor jeszcze nie jest jeszcze największym przyjacielem człowieka, targ wciąż tętni życiem.
Tanie klapki z Chin, obok nich barany, kawałek dalej kupki soli, najpewniej przywiezionej przez karawanę ze słonego, wyschniętego jeziora w rejonie depresji Danakil.

Miałem wrażenie, że sól to podstawowy towar

Biały człowiek nie może się wtopić w tłum. Idąc przez targ czuje się te dziesiątki wpatrzonych w niego oczu.

Targ przy drodze, wcześnie rano.

Kolejny targ

Dzieci na całym świecie są takie same - ciekawe.

Arka Przymierza

2011-09-12T14:49:00.000-07:00

W tym czasie powiedział mi Pan: «Wyciosaj sobie dwie kamienne tablice podobne do pierwszych, a wstąp do mnie na górę. Uczyń też arkę z drzewa. Napiszę na tablicach przykazania, które były na pierwszych tablicach - stłuczonych przez ciebie - i włożysz je do arki». Uczyniłem arkę z drzewa akacjowego, wyciosałem dwie kamienne tablice, podobne do pierwszych, i wstąpiłem na górę, mając w rękach obie tablice. A On napisał na tablicach pismem, jak poprzednio, Dziesięć Przykazań, które Pan do was wyrzekł na górze spośród ognia w dniu zgromadzenia, i dał mi je Pan. Odwróciłem się i zszedłem z góry, by złożyć tablice w arce, którą uczyniłem, i tam pozostały, jak mi Pan rozkazał.
(PwT 10, Biblia Tysiąclecia)

Tak Mojżesz w Księdze Powtórzonego Prawa pisał o powstaniu Arki Przymierza.
Był to rok ok. 1500 p.n.e. Arka towarzyszyła i wspierała Mojżesza w jego drodze przez pustynię. Ok. roku 960 p.n.e. król Salomon umieścił ją w I Świątyni Jerozolimskiej. Specjalne miejsce zwane było "święte świętych". Tylko raz w roku, w święto Yom Kippur najwyższy kapłan - Kohen mógł wejść do miejsca "święte świętych" i prosić o przebłaganie i łaski dla narodu żydowskiego.

Niektórzy twierdzą, że Arka zaginęła podczas najazdu Babilończyków na Jerozolimę i zburzenia Świątyni, czyli w VI p.n.e inni, że dużo wcześniej.

Etiopczycy wierzą, że ojcem Menelika, syna królowej Makedy ,zwanej potocznie królową Saby ( Makeda była królową krainy Saby) był król Salomon. Gdy Menelik dorósł, postanowił poznać swojego ojca. Wybrał się do Jerozolimy. Wracając do Etiopii wykradł Arkę Przymierza. Przez długie wieki Arka znajdowała się w kościele Najświętszej Marii Panny z Syjonu (Church of Our Lady Mary of Zion).
Kościół ten uważany jest za jeden z najważniejszych, a może najważniejszy dla etiopskich chrześcijan.
W latach 60tych, gdy w Etiopii panował cesarz Haile Selassie obok wybudowano nowy kościół. W przeciwieństwie do tego starego mogą w nim przebywać także kobiety.
Miedzy jednym a drugim kościołem jest mała kaplica w której teraz znajduje się Arka Przymierza.
Arki strzeże mnich-strażnik. Funkcja ta jest dożywotnia. Strażnik nigdy nie wychodzi poza ogrodzenie kaplicy. Kult Arki w Etiopii jest tak duży, że w każdym kościele znajduje się mała replika Arki.
Czy w legendzie o Arce jest ziarno prawdy? Czy ma to znaczenie? Etiopczycy wierzą, a wiara jest ważniejsza niż historyczna prawda.

Skromny budynek w którym znajduje sie Arka

Strażnik Arki?

Wnętrze starego kościoła NMP z Syjonu

W nowym kościele NPM

Muzeum obok kościoła.
W skromnym wnętrzu złote korony władców Etiopii o wadze ponad 3 kg i inne skarby mające setki lat.

Konkurs IPA 2011

2011-08-15T11:01:00.001-07:00

Cieszę się, że zdjęcia z ostatniej podróży zostały dostrzeżone

Mój krótki cykl o Etiopii zdobył 1 miejsce w konkursie International Photography Award w kategorii "Editorial : Personality "

http://www.photoawards.com/en/Pages/Gallery/winner2011.php

Nil Błękitny

2011-07-26T12:33:00.000-07:00

W porze suchej w Etiopii większość rzek wysycha i tylko trochę zieleni na brzegach świadczy o tym, że nie tak dawno, w porze deszczowej korytem płynęła woda. Reguła tak nie dotyczy potężnego Nilu Błękitnego.
Rzeka ta wypływa z jeziora Tana i zdąża 800 km przez Etiopię, a potem jeszcze 650 km przez Sudan, aby w końcu połączyć się z Nilem Białym.

Czekamy na transport

Przepływamy Nil łódka taka jak na zdjęciu i kierujemy się do wodospadu.

Jeśli dzieci narzekają na warunki, w których się muszą uczyć to można im pokazać ten obrazek.

Towarzyszy nam strażnik. Po co ma broń? Nie wiem. Może dodaje mu powagi?

Po krótkim spacerze dochodzimy do miejsca z którego widać już wodospad.

Podchodzę do wodospadu tak blisko jak tylko jest to możliwe. Po kilku sekundach ubranie jest mokre. Stanie 30-40 m od tysięcy ton wody spadających ze skały z wielkim hukiem to niesamowite przeżycie.

Spacerkiem po Gondarze

2011-07-03T13:37:00.000-07:00

W najbliższym czasie napiszę coś o Gondarze. Dziś tylko kilka zdjęć z jednej holgowej rolki.

Sklep z płytami

Drzewo

2011-06-14T14:45:00.000-07:00

Schodzimy z gór. Nasz przewodnik zatrzymuje się przy drzewie i całuje jego pień. Twierdzi, że to święte drzewo. Dlaczego święte? Nie dowiaduję się. Jest coś pięknego w takim szacunku człowieka do przyrody, w wyrażaniu więzi z nią. Może drzewo pamięta mnichów, którzy 1000 lat temu wykuli w skale kościół Abuna Yemanata. Musieli obok niego przechodzić, bo to najkrótsza droga. Jeśli jest świadkiem życia dziesiątek pokoleń ludzi żyjących obok, to należy mu się szacunek.

Śniadanie

2011-06-14T14:31:00.000-07:00

Po nocy spędzonej w małym miasteczku Hawzien (region Tigray) trzeba poszukać śniadania. Nie jest to miejsce masowo odwiedzane przez turystów. Jesteśmy jedynymi białymi. Nasz kierowca prowadzi nas do miejscowej knajpki, w której podobno można coś zjeść. Klimaty trochę jak z "Misia". Pani kelnerka przychodzi ze szmatą, robi miejsce i wyciera stół. Na śniadanie, afrykański standard, czyli jajka. Tym razem nie sadzone, tylko jajecznica. Mamy widok na centralny placyk, atmosfera senna. Obok tarasu zatrzymuje się jakiś osioł, podnosi ogon i... nawet nie zwracam uwagi. W Etiopii jestem już ponad tydzień, dopasowałem się. Warunki, higiena, czystość, jakie to ma znaczenie. Liczy się przygoda, to że jestem w Afryce. To, że mogę siedzieć na tarasie, patrzeć na spokojne życie ulicy i to, że za chwilę ruszę w góry podziwiać skalne kościoły. Wspomnienie tego skromnego śniadania będzie we mnie latami. O wielu smacznych śniadaniach w hotelach zapomnę zaraz po ich skonsumowaniu.

Poranek

2011-06-02T14:41:00.000-07:00

Axum. Wcześnie rano, chwilę po wschodzie słońca.
W powietrzy brzmi śpiew kapłana i śpiewy ptaków.
Dla takich chwil warto żyć.

Adwa

2011-06-01T14:37:00.000-07:00

W drodze z Axum do kościołów skalnych w Tigray zatrzymujemy się na chwilkę w Adwie.
Miasto niezbyt ciekawe, ale pod Adwa w roku 1986 armia etiopska pod wodzą cesarza Menelika II stoczyła zwycięską bitwę z wojskami włoskimi. Bitwa ta pozwoliła zachować Etiopii niepodległość, a Włochom przyniosła wstyd i kilka tysięcy zabitych.

Ai caduti - do upadłego
Non dobbiamo dimenticarti - nie możemy zapominać

Okolice Adwy

Pogrzeby

2011-05-29T07:50:00.000-07:00

Etiopia to kraj w którym na pogrzeby ubiera się białe szaty. Od słońca chronią bajecznie kolorowe parasole, kobiety i mężczyźni trzymają się podczas pogrzebu osobno.

Żałobnicy w Axum

Pogrzeb spotkany w drodze do regionu Tigray.

Chat

2011-05-26T15:29:00.000-07:00

Czuwaliczka jadalna (polska nazwa) prawie w każdym państwie nazywa się inaczej: khat, chat, qaad.
Podobno ojczyzną tej rośliny , podobnie jak kawy jest Etiopia.
W większości krajów jest uznawana za narkotyk. Dla Etiopii to drugi po kawie towar eksportowy.

Zatrzymaliśmy się przy drodze. Kupiłem woreczek chata. Być w Etiopii i nie spróbować? Dokładnej ceny nie pamiętam, ale była to w przeliczeniu kwota kilku złotych.
Smaczne to zielsko nie jest. Smakuje mniej więcej tak jak sobie wyobrażamy smak liści z drzewa - przede wszystkim gorzko. Prawdziwi amatorzy żują prawdopodobnie liście godzinami. Po 10-15 minutach, gdy nie poczułem żadnego efektu, wyplułem.
Chat w Etiopii to nieodłączny przyjaciel kierowców. Taki naturalny Red Bull.

Młody amator żucia.

Chłopcy

2011-05-26T15:26:00.000-07:00

W naszej kulturze każdy mężczyzna bardzo się stara aby nie dotknąć innego mężczyzny.

W Etiopii jest inaczej. Dwóch chłopców trzymających się za ręce to widok zdecydowanie bardziej powszechny niż chłopiec trzymający dziewczyną za rękę.

Simien

2011-05-10T14:20:00.000-07:00

Większość powierzchni Etiopii to Wyżyna Abisyńska. Wysokości 2000-2500 m n.p.m.
Najwyższy szczyt Ras Dashen ma 4620. Szczytów powyżej 4000m jest dwadzieścia.
Podczas wyjazdu miałem okazję na krótki treking w górach Simien. Kilkugodzinny marsz pierwszego dnia, nocleg w górach na wysokości ponad 3000m i powrót drugiego dnia.

Przystanek po drodze w góry

Tranzystorowe radyjko to trochę okno na świat

W trudnym terenie zamiast busików podstawowym środkiem lokomocji publicznej są Al-Kaidy, czyli ciężarówki. Dlaczego Al-Kaida? Podobno więcej ludzi zginęło w wypadkach tych ciężarówek niż zostało zabitych przez Al-Kaidę (oczywiście nie w Etiopii, bo w Etiopii raczej Al-Kaida swoich macek nie ma).

In the army now

Kilka górskich widoczków

Wieczorem przy ognisku

Górski "hotel"

Wieczorem wypiłem mocną zaparzoną tradycyjnie kawę, dlatego wczesna pobudka po prawie nieprzespanej nocy nie była miła, ale przygoda czeka...

Nasz strażnik

Abuna Yemata

2011-05-08T02:41:00.000-07:00

W V wieku do Etiopii przybyło dziewięciu syryjskich mnichów. Rozpowszechniali chrześcijaństwo w Królestwie Aksum. Jednym z mnichów był Yemata. Abuna oznacza święty, ojciec.

Północ Etiopii - region Tigray. Nie jest to region, który odwiedzają tłumy turystów. Po nocy w miasteczku (?) Hawzien (jesteśmy jedynymi białymi w miasteczku) wybieram się aby zwiedzić jeden z ponad setki skalnych kościołów- Abuna Yemata Guh.

Gdzieś w tych górach leży cel wycieczki.

Pojawiają się pierwsze trudniejsze (bardziej eksponowane) fragmenty trasy.

Podczas krótkich postojów można podziwiać widoki

Piękne słońce, ciepło, prawie bezwietrznie. Docieramy na małą skalną platformę pomiędzy dwoma skałami.

W spojrzeniach wielu ludzi w Etiopii zobaczyłem to co coraz rzadziej widać w naszej kochanej Europie czyli spokój.

Aby dotrzeć do kościoła, trzeba się wspiąć kilka metrów. Trasa jest zabezpieczona "ekologicznymi" poręczami.

Na koniec najciekawszy fragment. Półka skalna nad 200-u metrową przepaścią. Na szczęście w górach nie czuję jakiegoś szczególnego lęku wysokości.

Cel wycieczki
Abuna Yemata Guh. Nie wiem czy są jakieś wiarygodne źródła mówiące o tym kiedy został wybudowany (a raczej wydrążony w skale) ten kościół. Malowidła pochodzą prawdopodobnie z XV w. Wiele zabytków Etiopii nie zostało jeszcze dokładnie zbadanych.

Chodziłem kiedyś sporo po górach , głównie w Tatrach. To miejsce było jednak inne, magiczne. Historia licząca setki lat wtopiona w piękną przyrodę.
Czy można się dziwić mnichom, że setki lat temu wybrali takie miejsce ?
Czy ich skromne życie w takim magicznym miejscu było mniej przyjemne
niż nasze ? XXI wiek, widok z okna na ponure bloki, deszcz za oknem przez połowę roku, stres w pracy, przemoc i komercja wylewająca się z ekranu TV....chyba zostanę mnichem pustelnikiem.

Z synem księdza, który w zastępstwie ojca otworzył nam kościół.

Z naszym przewodnikiem w przedsionku kościoła

Widok z kościoła w przestrzeń

Baptysterium.
Zaniesienie dziecka do chrztu do takiego kościoła wymagało jakiegoś wysiłku.

Czy było to najpiękniejsze miejsce jakie odwiedziłem w życiu?

Etiopia 2011 _ kawa

2011-05-02T05:34:00.000-07:00

W czasie gdy w Polsce nasi prapradziadowie owinięci w skóry uganiali się za dzikim zwierzem, w Etiopii delektowano się już kawą. Podobno kawa znana jest od I tysiąclecia p.n.e.

Moje pierwsze zetknięcie z etiopska kawą to śniadanie w hotelu po przylocie do Addis Abeby. Spodziewałem się normalnej "kawy hotelowej" czyli napoju, który kolorem bardziej przypomina herbatę i smakuje jak popłuczyny po myciu ekspresu. Już widok nalewanej do filiżanki kawy zwiastował, że to będzie prawdziwa KAWA - mocna i aromatyczna i tak było.

Kawiarnia na lotnisku

W kawiarni nie tylko kawa jest zjawiskowa.

Mała urocza kawiarenka, gdzieś na północy Etiopii

Przyrządzanie kawy metodą tradycyjna (góry Siemen), czyli:

- mycie

- prażenie

- rozbijanie ziaren

- parzenie

Kawiarnia nad jeziorem Tana

Mini kawiarnia obok wodospadów Nilu Błękitnego

więcej o kawie http://www.pozegnanie.com/?menu=galeria&id=5&page=1

Etiopia 2011_ Gelady

2011-05-02T00:13:00.000-07:00

Etiopia nie jest rajem dla zwierząt. Większość kraju to góry, a na nizinach zwierzęta muszą "rywalizować" o terytorium z 80 mln Etiopczyków. Jeśli chce się obserwować słonie, lwy i inne piękne zwierzęta jedzie się do Kenii, Tanzanii, Botswany czy RPA. Program wyjazdu obejmował krótki treking w górach Siemen. Podczas tego trekingu trudno było nie zauważyć małp Gelad (Dżelad) występujących tylko w górach Etiopii.

Niesamowite było pierwsze wrażenie.

Pole pełne skubiących trawę małp.

Obserwowanie z kilku-kilkunastu metrów małp zajmujących się albo jedzeniem, albo iskaniem się nawzajem, to coś co wciąga. Mógłbym tak spędzić cały dzień.

Etiopia

2011-03-10T02:02:00.000-08:00

Niedługo pojawi się relacja z podróży po Etiopii

Afryka - dzień 11 (pora wracać)

2010-08-16T14:38:00.000-07:00

Ostatni dzień. Pstrykam po drodze kilka zdjęć. Potem długi lot, godziny spędzone na lotniskach i zima w Polsce.
Smutno wyjeżdżać. Trudno porównać opuszczanie Afryki z powrotami z wakacji we Włoszech, Chorwacji czy Grecji. Powrót z Afryki to powrót z innego świata. Wiem, że MUSZĘ tam wrócić. Jaki kraj, kiedy? Nie wiem. Kupiłem póki co dwa przewodniki lonely planet "Etiopia i Eritrea" oraz "Botswana i Namibia".

lektura codziennej prasy

Afryka - dzień 9 (cienie)

2010-08-16T14:13:00.000-07:00

Słońce zachodzi, siedzimy w jakiejś knajpie na nabrzeżu w Kamiennym Mieście w Zanzibarze. Wyciągam canona i łapię cienie.

Afryka - dzień 10 (Zanzibar-lenistwo)

2010-08-11T12:12:00.000-07:00

Niewiele się w tym dniu działo. Ładne widoczki, lenistwo.
Morze, plaża, piasek, lubię ale na chwilę. Spędzenie dwóch tygodni na plaży zabiłoby mnie.

Afryka - dzień 9 (Zanzibar)

2010-08-10T15:47:00.000-07:00

Małpy występujące tylko na Zanzibarze : Gerezy czerwone, albo jak kto woli Red Colubus. Po wizytach w parkach Kenii i Tanzanii małpy jakoś nie zrobiły na mnie wrażenia, nawet endemiczne ;).
Wolę słonie i lwy.

Transport na Zanzibarze jest czasami karkołomny.

Siły trzeba oszczędzać.

Wieczorem w porcie

Afryka - dzień 9 (Zanzibar-plantacja)

2010-08-10T15:26:00.000-07:00

Obowiązkowym punktem wizyty na Zanzibarze jest plantacja przypraw (i owoców).

Niezapomnianym przeżyciem było zjedzenie owocu o nazwie "durian".
Oprowadzający po plantacji ostrzegał, że owoc delikatnie mówiąc nie pachnie zbyt ładnie. Mając w pamięci mój ulubiony program z Discovery - "Szkoła przetrwania" i prowadzącego który zjadał larwy, jaszczurki itp, pomyślałem "ja nie zjem jakiegoś owocu"? I zjadłem. Zapach hmm trudno określić. Sfermentowana cebula, tygodniowe skarpety, ser pleśniowy, nie wiem co jeszcze.

Przepicie durianu mleczkiem kokosowym niewiele pomogło

Gałka muszkatołowa

Afryka - dzień 9 (Zanzibar)

2010-08-10T15:10:00.000-07:00

"Kamienne miasto" w stolicy Zanzibaru.
Sam Zanzibar bardzo islamski. Nie jest to dziwne gdy mamy na uwadze fakt, że to 1964 Zanzibarem rządził sułtan, a Arabowie skolonizowali wyspę już w X wieku.

Czas płynie na wyspie wolno

Afryka - dzień 9 (Zanzibar)

2010-07-05T12:57:00.000-07:00

Wieczorem, 8-go dnia podróży docieramy na Zanzibar. Ośrodek nad samym morzem. Pierwszy raz widzę Ocean Indyjski. Drewniane, skromne domki na plaży, palmy, daszki z trzciny. Wszystko tak jak na reklamówkach zachęcających do wyjazdu na beztroskie wakacje nad morzem. Ośrodek prowadzą Skandynawowie, więc wielkich luksusów nie można się spodziewać. Prąd wyłączany o 22, wody czasem brakuje, dlatego w łazienkach stoi wiaderko z zapasem dla tych których przerwa w zastanie zastanie namydlonych pod prysznicem. W pokojach przenośna klimatyzacja, która niewiele chłodzi, w oknach tylko kraty i siatka przeciw owadom. Na Zanzibarze nigdy nie jest zimno. Trudno jednak narzekać, gdy wychodząc przed domek widzi się ocean w kolorze zieleni. Mając takie widoki nawet upał łatwiej znieść.
Prawdę mówiąc, nie jestem wielkim wielbicielem morza, a już leżenie na plaży dłużej niż pół godziny to coś co jest mi raczej obce. Wolałbym oglądać słonie, włóczyć się po jakichś bezdrożach...

widok sprzed domku

Podrabiani Masajowie (przynajmniej niektórzy) w roli strażników w ośrodku. Praca zapewne nie jest zbyt dobrze płatna, ale jak widać dość przyjemna. Często pozycja strażnika w czasie dnia jest bardziej horyzontalna.

Wieczorem, gdy kładłem się spać ocean był w odległości 30 m do domku. Rano wyszedłem i przetarłem oczy ze zdumienia. Po oceanie zostały kałuże na piasku.
Fale gdzieś majaczyły w oddali.

W bogatej Europie albo w USA panie wydają duże pieniądze, aby kupić kremy z alg i być piękniejszymi. Na Zanzibarze kobiety zbierają kilogramy alg i dostają za to takie pieniądze, za które w Europie nikt nawet nie ruszyłby ręka.
Świat nie jest sprawiedliwy...

One dollar i można fotografować....
Ktoś z aparatem to potencjalna skarbonka, dostarczyciel "one dollar"

Afryka - dzień 8 (lot na Zanzibar)

2010-05-25T12:03:00.000-07:00

Dzień przeznaczony na to,aby dolecieć na Zanzibar. Lot ma trwać krótko, ale dojazd na lotnisko, odprawa, potem z lotniska do hotelu na Zanzibarze, prawy cały dzień w drodze. Nie stresuje mnie to. Lubię być "w drodze".

Droga z Arushy do lotniska.

Coca cola jest wszędzie, dosłownie wszędzie !

Busiki to podstawowy środek lokomocji.
Zawsze pełne (przypuszczam, ze nim się nie zapełnią kierowca nie ruszy).

Docieramy na lotnisko.
Przy okienku odpraw wielka waga wskazówkowa. Przypomniało mi się dzieciństwo. Moja mam pracowała na poczcie. Na poczcie przy okienku była właśnie taka wielka waga ze wskazówką.

"Hala odlotów" albo inaczej mówiąc- poczekalnia.

Niestety lecieliśmy znacznie większym samolotem niż te na zdjęciu.

Droga z lotniska na Zanzibarze do hotelu.

Dostawa ryb

Afryka - dzień 7 (wyjazd z Ngorongoro)

2010-05-24T14:04:00.000-07:00

Wracamy z safari w kraterze. Był to ostatni dzień na safari. Zrobiło się smutno. Jeszcze sporo atrakcji, ciekawych widoków, ale budzenie się rano ze świadomością, że jadę oglądać zwierzęta było bardzo przyjemne.
Pora się pakować. Dla króla chaosu, którym jestem nie jest to proste zadanie.

Wsiadamy w samochód i w drogą do Arushy.
Życie Afryki, a może nie tylko Afryki koncentruje się przy drodze.

Afryka to młodość. Młodość którą widać na ulicach.

Czy nadejdzie czas dla Afryki?

Po wyborze Obamy na prezydenta w Kenii zapanowała Obamomania.
Organizowane są wycieczki do wioski babki Obamy, przypuszczam, że dla turystów z USA to obowiązkowy punkt wizyty w Kenii.

Afryka - dzień 7 (krater Ngorongoro)

2010-05-11T14:51:00.000-07:00

Krater ma nie tylko ciekawą nazwę. Jest to miejsce szczególne. Na stosunkowo niewielkiej przestrzeni znajduje się duże skupisko zwierząt. Niektórzy nazywają krater dużą arką przymierza.

Lew jak na króla przystało, ma wszystko w małym poważaniu

To co mnie uderzyło w Afryce to bliskość człowieka i zwierzęcia.
Aby fotografować zwierzęta nie potrzeba się skradać, nie trzeba obiektywów o ogniskowej 500.

Afryka - dzień 6 ( biwak nad kraterem)

2010-05-11T13:57:00.000-07:00

Docieramy nad skraj krateru Ngorongoro. Ponad 2500m wysokości. Dość chłodno. Przebywanie na takiej wysokości ma jedną istotną zaletę - nie ma komarów.
Kemping jak wiele innych nie jest ogrodzony. Wkoło zarośla, w które lepiej wieczorem nie wchodzić, ponieważ bywają tam bardzo często stada bawołów. Przekonaliśmy się o tym na drugi dzień rano, widząc kilka sztuk 10-20 m do namiotów. Ponadto w trochę większej odległości (50 m2) spokojnie człapał słoń.

W pewnej odległości od głównego skupiska namiotów, zaparkowane dwa land rovery, obok nich rozbite namioty, jedzenie przygotowywane na ognisku, stoliki i krzesła jak z lat 30 XX w, niektóre biura dbają aby turysta czuł się jak prawdziwy podóznik z czasów kolonialnych.
My czujemy się raczej jak harcerze.

Wieczorem

Świt, zaczyna się dzień pełen wrażeń :

Afryka - dzień 6 ( przejazd do Ngorongoro)

2010-04-21T14:57:00.000-07:00

Kończy się wizyta w Serengeti.
Trudno powiedzieć że było pełno zwierząt. Wielka stada gnu znajdowały się bardziej na południu, a tam gdzie gnu, tam i więcej drapieżników.

Jeszcze kilka zdjęć drzewek i w drogę.

Wyjeżdżając z parku spotykamy stado gnu, które usiłuje przekroczyć drogę niczym rzekę Mara podczas wielkiej migracji. Antylopy najpierw zastanawiają się, przygotowują, a następnie któraś z nich daje znak i rusza w kierunku drogi, za nią następne i następne. Szalony pęd, mijają drogę i potem już spokojnie, w szyku dość luźnym idą dalej ku łąkom.

Kawałek dalej scena jak z horroru. Główni aktorzy to chore gnu i sępy.
Sępy - czyściciele Afryki, nie zawsze niestety czekają aż ich "obiad" wyzionie ducha. Bardzo smutna scena.

Kolejne wioski Masajów.

Docieramy na skraj krateru Ngorongoro.
Największy krater na ziemi. Arka Noego o średnicy ok.20 km wypełniona zwierzętami.
Ciekawostka-postacią, która bardzo przyczyniła się do ochrony przyrody w parku Serengeti i Ngorongoro jest Bernhard Grzimek, niemiecki zoolog urodzony w ...Nysie.

Podczas tego wyjazdu często widziałem kobiety (nigdy mężczyzn), które aby ugotować coś dla swoich wspaniałych facetów najpierw niosą na głowie kanister z wodą, a potem muszą jeszcze poszukać kawałków drewna , którymi można rozpalić "pod kuchnią".

Afryka - dzień 6 ( Serengeti)

2010-04-12T15:09:00.000-07:00

Piękne światło o poranku. W ciągu całego dnia tylko przez chwilę mamy takie ładne, łagodne, ciepłe światło, dlatego zrobienie dobrego zdjęcia w Afryce nie jest łatwe. Przez większość dnia dominuje ostre, kontrastowe słońce.

Kolejne spotkanie z lampartem

Kilka zdjęć w czerni i bieli

afrykański seks

Afryka - dzień 5 ( noc w Serengetii)

2010-04-12T14:05:00.000-07:00

Jedziemy na biwak. Pogoda się psuje, zaczyna kropić. Po powrocie do Polski większość osób pyta jak wygląda biwak? Czy ktoś z bronią pilnuje terenu? Czy jest ogrodzony? Czy słychać zwierzęta ? Zatem ....teren nie był ogrodzony, nie było żadnych strażników, było to po prostu miejsce biwakowe z sanitariatami i wodą, ale stan pryszniców raczej nie zachęcał do kąpieli. Wkoło bezkresna równina. Jakieś 50 m od namiotów pasło się stado bawołów. Innych zwierząt w pobliżu nie widziałem, może się lepiej maskowały niż bawoły ;)

Rozbijanie namiotów

Kolacja przyrządzana w "kuchni" przez naszego kucharza

I pora spać

Nim zasnąłem na dobre zaczęła się burza. Nie jakiś dobry deszczyk, kapuśniaczek, ale prawdziwa ulewa. Przypomniałem sobie co to znaczy mieć przemakający namiot. Odczekałem chwilę w nadziei, że gdzie jak gdzie, ale w Afryce deszcz powinien być przelotny, ale w końcu nie było innego wyjścia jak wyjść i próbować odseparować warstwę zewnętrzna namiotu od wewnętrznej. I tym razem stare harcerskie umiejętności się przydały. Sytuacja opanowana, nie kapie. Miło jest ponownie wsunąć się w śpiwór. Próbuję zasnąć. Z półsnu wybija mnie wrzask. Kilka metrów od namiotu małpy walczą o resztki z kolacji. Mijają minuty, małpy cichną (resztki zjedzone zapewne) ....

Poranek wita nas pięknym słońcem.
Zadziwiające na tej szerokości geograficznej (okolice równika) jest to jak szybko słońce wędruje w górę. Wychodzi zza horyzontu mija godzina i już mocno świeci gdzieś tam bardzo wysoko. W podobny sposób zachodzi. W pewnym momencie , w przeciągu może godziny z dnia robi się noc.

Afryka - dzień 5 ( Serengeti)

2010-04-09T15:34:00.000-07:00

Serengeti wita

Kilka zdjęć w BW

Afryka - dzień 5 (Serengetii)

2010-04-09T15:27:00.000-07:00

Biały człowiek w Afryce jest trochę traktowany jak chodząca skarbonka, albo milioner. Mając na uwadze fakt, że większość ludzi w wielu państwach afrykańskich żyje za mniej niż 1 $ dziennie to przekonanie, że biały=milioner jest całkiem zasadne. Biały to ktoś komu można próbować sprzedać koraliki, ktoś kto zapłaci za zrobienie zdjęcia, ktoś kto coś da. Czytałem relacje osób, które spędziły w Afryce kilka miesięcy. Twierdzą że nawet po długim czasie nie jest możliwe wejście w przyjacielskie, bezinteresowne relacje z miejscowymi ludźmi. Myślę, że długie i niechwalebne czasy kolonializmu za bardzo wryły się w świadomość Afryki. Biały i czarny to dwa różne światy. Różne kultury, całkiem różny status posiadania, różna historia.

Wjazd do parku

Pawian objadający się pringlesami, które kilka sekund wcześniej wyrwał turystom z ręki.

Afryka - dzień 5 ( dojazd do Serengetii)

2010-04-09T15:15:00.000-07:00

Kolejny dzień safari. Tym razem chyba najsławniejszy park w Afryce - Serengeti. Nawet ktoś, kto nie interesuje się przyrodą słyszał tę nazwę. Wielkie równiny przez które (z Serengeti w Tanzanii do Masai Mara w Kenii) migrują stada gnu i zebr liczące setki tysięcy sztuk. Tam gdzie gnu tam i lwy, gepardy, lamparty, hieny...

Rano robimy mały wypad do miasteczka. Kucharz, który jedzie z nami, kupuje jedzenie.

Po drodze mijamy wioski Masajów

Po drodze widzimy, gdzie zimują nasze boćki

Afryka - dzień 4 (Manyara)

2010-04-05T13:43:00.000-07:00

Docieramy do Jeziora Manyara. Jak na warunki afrykańskie jezioro niezbyt duże - ok 230 km2. Jak długo jechaliśmy z Arushy? Nie wiem. Bardzo szybko w Afryce oduczyłem się nerwowego spoglądania na zegarek. Przestałem być niewolnikiem czasu. Nie wiem która godzina, nie wiem jaki dzień tygodnia. Czy te informacje są rzeczywiście tak niezbędne? W Europie tak, w Afryce nie.

Nasz diabelski pojazd

W dole jezioro

Park Amboseli to słonie, Park Manyara to żyrafy. Wyjeżdzamy z zarośli, przed nami płaska przestrzeń. W tle jezioro i wielkie stada flemingów, a przed nami "żyrafowe pole". Jeden z piękniejszych widoków jakie dane mi było podziwiać w Afryce.

Wysokość żyrafy można dopiero ocenić w porównaniu z innym zwierzątkiem

Przygotowanie do pracy

Oglądanie hipopotamów

W drodze

Manyara to nie tylko żyrafy

Nad brzegiem jeziora. Flamingi niestety oglądane tylko z daleka

Oko w oko ze słoniem, który wyszedł na drogę wprost na nasz samochód i minął nas w odległości kilku metrów

Po wizycie w parku kierujemy się do Endoro Lodge na nocleg.
http://www.endorolodge.com/rooms.html Ma to być jedyna podczas wyjazdu noc w luksusie. Po powrocie do Polski niektórzy pytają "jakie w tej Afryce są (noclegowe) warunki". Nie ma na to jednoznacznej odpowiedzi. Można spać w namiotach, słuchając w nocy odgłosów sawanny, ale można też zatrzymać się w luksusowych pięciogwiazdkowych hotelach, siedzieć na tarasie, popijać drinki i spoglądać na zwierzęta w oddali. Wszystko zależy od zasobności portfela i od upodobań.

Nie znam się na rolnictwie, ale wydaje mi się że mijamy bardzo żyzne pola. Dodatkowo klimat jest łagodny. Idealne miejsce pod uprawy. Widać pola kukurydzy, czasem plantacje kawy.

Mijane domki w porównaniu do szałasów Masajów całkiem porządne.

Afryka - dzień 4 (w drodze)

2010-03-27T16:25:00.000-07:00

Z Arushy wyruszamy nad jezioro Manyara. Droga to kontakt ze światem. Tak jest na całym świecie. Róż nicą jest to, że w Afryce podstawowym krótkodystansowym środkiem lokomocji jest rower albo własne nogi. Ileś lat wstecz dziwiłem się, gdy ktoś opowiadał, że w Ameryce nie widać ludzi na drogach, ponieważ wszyscy jeżdżą samochodami. Były to czasy, gdy w mojej rodzinnej wiosce drogą przejeżdżał jeden samochód na kilka minut. Teraz XXI wiek i w Polsce prawie jak w Ameryce. Ale jest jeszcze Afryka, gdzie ludziom trudno zapomnieć o tym, że nogi są do chodzenia.

Afryka - dzień 4 (Arusha)

2010-03-27T15:32:00.000-07:00

Po nocy spędzonej w hotelu w Arushy pora ruszyć na podbój Tanzanii. Arusha to, jak mówią przewodniki, "stolica tanzańskiego safari" i to prawda. W mieście ruch, setki samochodów terenowych ruszających stąd do Serengeti i Ngorongoro. Bazar , sklepy, kantory, ruch, coś się dzieje.Na drogach samochody, dwukołowe wózki, autobusy, z których ktoś nawołuje potencjalnych pasażerów.

I w kolorze

Zastanawia mnie pewien kontrast. Ulica w Afryce żyje, Ulica to młodość, energia. Ta sama ulica ma też inna twarz, twarz którą można nazwać "bezruch". Murzyni śpieszą się gdy muszą, gdy nie muszą oszczędzają energie. Zamierają w bezruchu, zazwyczaj w grupie. W grupie raźniej , nawet wtedy gdy wszyscy milczą i nieruchomieją. Nie widać aby czuli presję taka jaka posiadamy my- Europejczycy. Bycie z kimś w grupie nie nie oznacza dla nich konieczności mówienia, żartowania, gestykulowania. Oni po prostu są obok siebie

Afryka - dzień 3 (przejazd do Tanzanii)

2010-03-19T16:27:00.000-07:00

Dużo się dzieje w trzecim dniu. Rano wschód słońca w parku Amboseli, obiad, wizyta w wiosce masajskiej, a po po południu przejazd do Arushy w Tanzanii.
Mijamy kenijskie wioski.

Nasz przewodnik zawozi nas na granicę Kenii z Tanzanią. Mamy czekać, autobus opóźniony. Kiedyś na pewno przyjedzie. Wyjechał więc i przyjedzie.Załatwiamy szybko i sprawnie wizy (50USD) i czekamy.
Od wyjazdu z Polski wpadam w afrykański klimat. Stresy i pośpiech zostały w Polsce.Przypomina mi się film disneya i popularne tutaj powiedzenie HAKUNA MATATA.

http://www.youtube.com/watch?v=tcxFKbMiNH8

Czas na granicy płynie wolno. Młody chłopak próbuje mi sprzedać okładki na paszport, inny próbuje wcisnąć jakieś orzeszki. Każdy biały na horyzoncie to milioner, któremu trzeba coś sprzedać po cenie jak dla milionera. Poza tym dzieje się niewiele. Urzędnicy, policjanci i celnicy w lekkim letargu. Wpadam w ten sam klimat, siedzę i patrzę. Nic nie muszę nie muszę rozmawiać, nie muszę się spieszyć, po prostu jestem i czekam. Przez granicę przejeżdżają od czasu do czasu ciężarówki z towarami, terenowe samochody z turystami i busy z miejscowymi. Nasz bus nie nadjeżdża. Tę graniczną harmonię zakłóca wizualnie rosyjska rodzina. Z osobowego samochodu wysiada cztery osoby , rodzice i dwójka nastoletnich dzieci. Bladość ich skóry nie zostawia cienia wątpliwości, że przybyli z północy. Ubrania całkowicie nieafrykańskie i nieturystyczne , staranie ułożona tleniona fryzura pani, brak przewodnika, wszystko sprawia dość dziwne wrażenie. Ludzie z innej planety.
Mija godzina, dwie, trzy, przyjeżdża nas bus.

Siadam obok pani "hipiski". Po chwili kobieta wyciaga iMaca oprawionego w skórę zebry i zaczyna pisać. Wyciągam notes i tez usiłuję. Dość karkołomne to zadanie mając na uwadze to że co chwila bus zdjeżdza z głównej drogi (objazdy) . Kobiety w busie opatulają się chustami , starając się chronić przed pyłem wypełniającym wnętrze.

Afryka - dzień 3 (szkoła)

2010-03-17T13:10:00.000-07:00

Szkoła w wiosce Masajów.
Bardzo różna od tego co znamy w naszej starej Europie.
A dzieci, chyba takie jak wszędzie. Jedne wesołe, inne zamyślone, jeszcze inne znudzone. Patrząc na takie małe dzieci przez głowę przebiega mi myśl, kim ten mały człowieczek będzie za 20-30 lat?

Afryka - dzień 3 (wioska masajska)

2010-03-16T12:10:00.000-07:00

Po południu w planie wizyta w wiosce masajskiej.
Według naszej "cywilizowanej" miary bieda, biedne domki, biedni ludzie, biedne psy i biedne dzieci w masajskiej szkółce. Przyjeżdżamy z cywilizowanego świata, szczęśliwi, że udało nam się dostać dwa tygodnie urlopu, że możemy przez te dni nie odbierać maili, nie odpowiadać na telefony. Cieszymy się, że słońce, że w oddali widać Kilimandżaro, że dzikie zwierzęta. A potem wracamy do szarych krajów, pracujemy ciężko, aby nasze domy w których siedzimy zamknięci były jeszcze piękniejsze, aby kupić nowy TV, aby kupić nowy samochód, aby MIEĆ, aby zazdrościć tym co mają więcej, aby żyć z zegarkiem w ręku, aby chodzić do psychologa (może powie jak żyć) i ....czekać rok na dwa tygodnie, w ciągu których zwalniamy i w ciągu których może uda nam się posmakować prawdziwego zycia.

Czy naprawdę Masajowi są ubożsi od nas ?
Czy są bardziej nieszczęśliwi?

Trochę w kolorze

Kosciół

Czasami trudno się zdecydować jakim aparatem robić zdjęcia;)

Kilka zdjęć w obiektywie plastikowego aparatu

Afryka - dzień 3 (Amboseli)

2010-03-13T13:29:00.000-08:00

Po dość krótkim popołudniowym objeździe drugiego dnia docieramy na kemping. Przypominają mi się harcerskie czasy. Przyroda, namiot, śpiwór. Robi się ciemno. Nim mocno zasnąłem coś wybudziło mnie z półsnu. Ryk lwa gdzieś w oddali? Być może.

Pole namiotowe

Trzeci dzień to bardzo wczesna pobudka. Jedziemy na wschód słońca.
O tak wczesnej porze trudno się obudzić.

A potem już słonie, strusie, hieny, itd. Lwów nie było.

I kilka zdjęć w kolorze

W tle Kilimandzaro, niestety slabo widoczne

Afryka - dzień 2 (Amboseli)

2010-03-05T11:54:00.000-08:00

Wyjeżdżamy z Nairobi i jedziemy do parku Amboseli. Kończy się wielkie miasto, przestrzeń w której znajdują się elementy cywilizacji w naszym rozumieniu, gmachy , samochody, ulice. Kończą się przedmieścia Nairobi i zaczyna się Afryka. Afryka kolorowa, egzotyczna (dla nas), słoneczna. Ziemie Masajów. Domki sklecone z blachy falistej, stadka kóz i krów.
Życie koncentruje się przy drodze. Droga to kontakt ze światem.Przy drodze sklepiki, bary, mini hoteliki, albo raczej budki z napisem "hotel".

Dojeżdżamy do parku. Nie jest to park w którym żyje tysiące lwów i setki gepardów. Lwów podobno było sporo, ale przegrały rywalizację ze stadami bydła Masajów.
Do Amboseli jeździ się głównie, aby zobaczyć duże stada słoni.
Jedziemy na kemping. Po drodze, w ładnym popołudniowym słońcu piękna scena. Stado słoni tapla się w bagnie. Słonie brodzą zanurzone po grzbiety.

CDN

Afryka -dzień 1 (Nairobi)

2010-03-02T14:19:00.000-08:00

Nie było miesięcy przygotowań, nie było studiowania map, czytania przewodników.
Był impuls. Myśl "pojadę do Afryki". Dlaczego do Afryki? Nie byłem w Afryce, czyż to nie jest wystarczający powód? Czy nie warto skorzystać z tego że świat dzisiaj jest tak mały? Teoretycznie w ciągu 24 godzin można się znaleźć w dowolnym regionie świata.
Ostatnie dni przed wyjazdem to ostatnie nerwowe zakupy, pakowanie i w końcu mogę powiedzieć że jestem gotowy. Z lotniska jeszcze kilka telefonów. Dzwonię do rodziców, nic nie wiedzą, mówię "jadę do Afryki". Reakcja do przewidzenia. Po co? Mroźny poranek w Warszawie. Start i przenoszę się w inny świat. Przedwyjazdowy stres zostaje w Polsce. Zostają także codzienne problemy, obowiązki, praca, śnieg, mróz, dni bez słońca.
Wieczorem wysiadam w Nairobi i do hotelu Parkside. Nie oczekuję luksusu zatem i tzw. turystyczny (bardzo turystyczny) standard mnie nie zaskakuje i nie psuje wakacyjnego nastroju.
W hotelu po raz pierwszy i nie ostatni stykam się z afrykańska prowizorką. Można nawet powiedzieć, że w Afryce króluje prowizorka. Próba sprawienia aby z prysznica leciała ciepła woda kończy się urwaniem kranu. Stoję po kostki w wodzie, ze ścian sterczy kabel doprowadzający prąd do podgrzewania wody, woda tryska wkoło, palcem próbuje zakorkować rurę. Jestem dosłownie i w przenośni idealnie uziemiony. Po małym alarmie przybiega pan z recepcji. Spokojnie patrzy na to co się dzieje. Usiłuję po angielsku wytłumaczyć co się stało. Pan odchodzi, wraca po chwili z 2 kawałkami drewna. Nie może zamknąć wody, bo całe piętro zostałoby bez wody. Z ulgą wyciągam palec z z rury i ze zdumieniem patrzę jak pan kawałkiem drewna korkuje rurę. Cóż, można i tak.

Pierwszy dzień w Afryce. Ruszam zwiedzać Nairobi.
Duże miasto, ok 3 mln mieszkańców. Ile dokładnie? Tego chyba nikt nie wie. Pod miastem rozciąga się wielki, drugi pod względem wielkości w Afryce slams - Kibera.
W slamsie żyje 1,5 mln ludzi.Trudno uwierzyć, że jeszcze w roku 1960 w Nairobi mieszkało 250 tys osób. Co każe młodym z tych wszystkich wiosek i miasteczek wtapiać się w ten 3-milionowy moloch ? Nairobi to dla nich lepszy świat? nadzieja na lepsze życie?
Co uderza w pierwszym zetknięciu? Młodość i energia. Afryka jest młoda. Jest zaprzeczeniem Zachodniej Europy, gdzie na ulicach dominują dojrzali, albo wręcz starzy ludzie. Średnia wieku w Kenii, podobnie jak w innych afrykańskich krajach to 18 lat, a liczba urodzeń - prawie 5 / kobietę.
Widać że ulica żyje, jest ruch, coś się dzieje. Sprzedawcy, pucybuci, panowie w garniturach, dzieci w mundurkach szkolnych....

Kilka zdjęć z Nairobi

Hotel klasy turystycznej w którym miałem przyjemność spać

Mam wrażenie, że Afryka to pole cichej religijnej wojny, wojny o dusze. Na polu bitwy ściera się katolicyzm, protestantyzm i islam. Upraszczając : katolicyzm to tradycja, ponad 100 lat działalności misyjnej, protestantyzm to dobre zaplecze finansowe,a islam jest agresywny i bardziej atrakcyjny dla męskiego, tradycyjnego świata.
W Kenii struktura wygląda następująco : protestanci - 58%, katolicy - 14%, muzułmanie - 8%.
W Tanzanii : protestanci -26%, katolicy - 22%, muzułmanie - 32%.

W pierwszym dniu robimy także mini safari w Parku Narodowym Nairobi.
Park jest mały, szczególnie jeśli go porównać z tak znanymi parkami jak Serengeti, czy Masai Mara, ale dla mnie szczególny, to w nim widziałem po raz pierwszy afrykańskie zwierzęta na żywo i z tak bliska.

CDN